Bazen küçücük şeylere aklınızı takıp üzülürsünüz. Sonra öyle bir şeyle karşılaşırsınız ki canınızı sıkan şeyler anlamsız gelir birden. Geçtiğimiz günlerde ufak tefek bazı sorunlar yüzünden kendi kendime söylenip dururken, perdeyi açıp pencereden dışarı baktığımda ilginç bir manzarayla karşılaştım: Saksıdaki kaktüslerimin arasında bir kumru. Dikenlere aldırmadan, kendine derme çatma bir yuva yapmış, iki yumurtasının üzerine yatmış. Dikenlerin arasındaki yuvasını bozmamam için yalvaran gözlerle bakıyordu bana. Bu olaydan birkaç gün sonra, bir kitapta Mevlana’nın şu sözüne rastladım: “Tutalım ki bir dikenim, hem de kötü bir diken. Ama nihayetinde güllerle bir aradayım”. Saksı içindeki kumruyu hatırlattı bana bu söz. Her türlü ‘dikene’ rağmen kendine mutlu bir yuva kurmaya çalışan, saksının bir köşesinde bile kendini güller arasında hissetmeye çalışan kuşu... Şimdi her gün camdan dışarı bakıp, bana olumlu düşünmeyi hatırlatan bu kuşa teşekkür ediyor ve yavrularının çıkacağı günü merakla bekliyorum.

Pozitif düşünmenin eksik olmadığı, mutlu günler geçirmeniz dileğiyle...

Bazıları saksıya yuva yapıyor, bazıları ise bu güzel yuvalarda yaşıyor. Tepe Home’da satılan bu kuş yuvalarını çok sevdim. Kaktüslerin arasında kendine derme çatma bir yuva yapan kumru, iki yavru bekliyor.

EvBahçe Ekim 2011 Sayısı...